Przewodnik
"Bajkał i góry Przybajkala"

Wyprawy
Ruszaj nad Bajkał!

Regiony
Co zobaczyć nad Bajkałem?

Informacje praktyczne
Rozkłady jazdy, cenniki itp.

Kolej Transsyberyjska
Zaplanuj swój wyjazd!

Bilety na Transsyb
Formularz zamówienia

Wizy do Rosji
Bez wychodzenia z domu

Teksty
Reportaże, ciekawostki, bajki...

Galerie zdjęć
Bajkał w obiektywie

Filmy
Bajkał na filmach

Linki
Bajkał w necie

O autorach
Kontakt z nami



Irkuck

Ułan-Ude

Olchon

Góry Nadmorskie

Kolej Krugobajkalska

Góry Chamar-Daban

Dolina Tunkińska

Półwysep Święty Nos

Północne Przybajkale




Irkuck

     W Irkucku zatrzyma się choć na chwilę każdy, kto przyjedzie nad Bajkał. Tutaj znajduje się największe lotnisko regionu i najważniejsza stacja Kolei Transsyberyjskiej. Do wielu miejsc Przybajkala można dostać się tylko przez Irkuck. Warto więc poświęcić trochę czasu na poznanie tego miasta i nie traktować go wyłącznie jako stacji przesiadkowej. Irkuck to jedno z niewielu miejsc, w których można zobaczyć tak liczne dzieła miejskiej architektury drewnianej, tworzące niepowtarzalną atmosferę stolicy Syberii Wschodniej.



Fot. Jędrzej Łukowski   

     Liczba mieszkańców Irkucka wynosi 592 tys. 90% ludności stanowią Rosjanie, ale podobnie jak na całej Syberii są to zwykle ludzie o bardzo skomplikowanym pochodzeniu, wywodzący się z różnych narodowości. Oprócz nich żyją tu jeszcze m.in. Buriaci, Ukraińcy i Tatarzy. W Irkucku istnieje również niewielka społeczność Polaków, którzy skupiają się w Polskiej Autonomii Kulturalnej "Ogniwo". Istniejąca od 1990 r. organizacja prowadzi naukę języka polskiego dla dzieci i dorosłych (większość irkuckich Polaków nie zna języka przodków) oraz przygotowuje obchody polskich świąt narodowych. Działają przy niej ludowe zespoły artystyczne.


Fot. Jędrzej Łukowski   

     W 1883 r. regionalna gazeta Sybir napisała o opuszczających Irkuck Polakach: Bardzo wiele przyczynili się do rozwoju rzemiosła i ogrodnictwa w Syberii. (...) Wędlarnie, cukiernie i kilka innych przemysłów wyłącznie tylko Polakom obowiązane są swoją egzystencją i rozwojem następnym w Syberii. Przedtem nie było w Syberii ani restauracji, ani kawiarni, ani porządnych hotelów. Do obyczajów i stosunków narodu i społeczeństwa sybirskiego (...) wnieśli Polacy - zesłańcy polityczni niektóre swe narodowe sympatyczne przymioty, jako to grzeczność, wstrzemięźliwość, takt i nadzwyczaj ludzkie, od razu w oczy się rzucające, obchodzenie się ze służącymi. Polacy bez wątpienia przyczynili się do podniesienia poziomu umysłowego.


Fot. Alicja Łukowska   

     Drewniana zabudowa jest najbardziej charakterystyczną cechą Irkucka. Drewno zawsze było tu tańszym i praktyczniejszym budulcem, a poza tym na Syberii nie brakowało mistrzów ciesielki i snycerstwa. Po pożarze w 1879 r. większość śródmieścia została zabudowana kamiennymi budynkami, ale i tak można odnaleźć wiele ulic, przy których stoją domy z drewna, często ponad stuletnie (np. ul. Timiriaziewa, Podgorna, Łapina, Marata). Są to nie tylko jednorodzinne domki, ale również kilkupiętrowe budowle o złożonej konstrukcji. Na szczególną uwagę zasługują zdobienia obramowań okiennych, które często stanowią dzieła sztuki. Odwiedziłem wiele miast i stolic i mogę powiedzieć, że takiej architektury drewnianej, takich zdobień jak w Irkucku nie ma nigdzie indziej na świecie - pisał Ilia Głazunow, akademik Rosyjskiej Akademii Sztuk Pięknych. Niestety wiele starych drewnianych domów jest w bardzo złym stanie, a niektóre z nich stopniowo zapadają w ziemię, co związane jest z zamarzaniem i rozmarzaniem gruntu. Najstarszy drewniany budynek w Irkucku to postawiony w 1781 r. dom Szubina przy ul. Łapina 23. Warto także zobaczyć tzw. Dom Szastinych (ul. Engelsa 21) oraz wyremontowany kompleks zabudowań przy ul. Siedowa - między cerkwią a teatrem muzycznym.



Fot. Alicja Łukowska   

     Dom Szastinych (powyżej), określany też mianem "Domu Europy" i "Koronkowego Domu", to szczególny zabytek architektury drewnianej i jedna z wizytówek Irkucka. Powstały na przełomie XIX i XX w. 2-piętrowy budynek ma nadzwyczaj skomplikowaną formę z wieżyczkami wieńczącymi dach. Wrażenie robią także jego fasady, ukraszone bogatymi zdobieniami. Na szczególną uwagę zasługują wspaniałe obramowania okien.



Fot. Jędrzej Łukowski   

     Ruch uliczny w Irkucku jest bardzo intensywny i chaotyczny. Szczególnie w godzinach szczytu wiele ulic jest zakorkowanych, a kierowcy na siłę próbują "przepychać się" do przodu. W związku z tym trzeba brać pod uwagę, że pokonanie nawet niewielkich odległości może zająć sporo czasu (np. na przejazd z dworca kolejowego na autobusowy po południu trzeba liczyć godzinę). Przechodząc w Irkucku przez ulicę, trzeba zachowywać nadzwyczajną ostrożność i rozglądać się we wszystkie strony, ponieważ kierowcy nie przepuszczają pieszych i nie zwalniają, gdy widzą kogoś na środku drogi!




Zobacz także: www.szerokietory.pl